Δρύινα έπιπλα

 Έκατσα στην καρέκλα. Ξύλινη με δέρμα, βαριά, τύπου μπαρόκ. Κοίταξα γύρω. Παλιές βιβλιοθήκες. Γύρισα το κεφάλι. Πολυκατοικίες με περιτριγύριζαν, κοιτώντας με. Κρίνοντάς με , με τα τζάμια, σαν ψυχρά μάτια. Παγωμένα βλέμματα. Ο μικρός κήπος στην μέση, μου κρατούσε μια απόσταση από αυτές. Δύο δέντρα. Ούτε ένα φύλλο δεν είχε μείνει πάνω τους. Ένιωθαν κι αυτά εκτεθειμένα.

Εγώ όμως έχω συνηθίσει την έκθεση.

Για να λέμε την αλήθεια… τη διασκεδάζω.»

Μου αποσπά την προσοχή η συζήτηση στο δωμάτιο. Τινάζω τα μαλλιά μου και καρφώνω στα μάτια τον δικηγόρο. Δεν έχει μαλλιά, ούτε σχεδόν φρύδια. Σπανός λέω μέσα μου θα είναι. Ξεκινάω πάντα πρώτη τον λόγο. Του εξηγώ τι κάνω εδώ απέναντι του. Πάντως όχι για ραντεβού. Θα θέλε. 

Ευτυχώς δεν είμαι μόνη, είναι μαζί ο κολλητός μου, πέντε χρόνια τώρα φίλοι και ήρθαμε να κινηθούμε δικαστικώς για τους δικούς μας λόγους. Η κατάσταση ξεφεύγει. Έρχεται και άλλος δικηγόρος. Μιλάνε όλοι ταυτόχρονα σχεδόν και όχι για την υπόθεση. 

Μιλάνε για πολιτική, για λογοτεχνία, πράγματα που τα έχω ξαναζήσει, αλλά σήμερα δεν ήρθα για αυτό. Αν ήταν έτσι, ένα μπουκάλι κονιάκ και πούρα έλειπαν. 

"Ψυθιρίζω σχεδόν μέσα μου :"

 Τι το παλεύετε τόσο να βρείτε το νόημα? Είναι τόσο απλό. Και με διασκεδάζετε. Δικηγόροι στην κόλαση θα καιγεστε ούτως ή άλλως. 

Ξυπνάω από τον λήθαργο της πολύλογιας, μια φράση ήταν. 

Τι συμβαίνει σήμερα και δεν επικοινωνούμε? Γιατί οι σχέσεις κατέληξαν με υποστήριξη οξυγόνου? Τι έπαθαν οι γυναίκες?

Κάθομαι άνετα και τους κοιτάω, έναν έναν. Οι άντρες έπαψαν να μου δημιουργούν πλέον δέος. Θα έλεγα ότι τους λυπάμαι.

" Ξεχάσατε ότι είστε οι πάροχοι προς εμάς" 

"Υλικά και συναισθηματικά."

"Είστε αγοράκια που ακόμα βυζαίνετε το ύφασμα που σας ξέμεινε από τη μάνα σας.

Και, σαν να μην έφτανε αυτό, κάνετε και χαλάουα για να μας μοιάζετε."

Παγωμάρα. Σιωπή. Μία πένα χτυπά νευρικά το δέρμα στο γραφείο.

{Με κοιτάζουν σαν να ήρθα από το metaverse.}

"Λοιπόν που είχαμε μείνει?"