Παλμός

 Από μικρή ( και όχι από τότε που έκλεισα τα 40!) μου άρεσε να κοιμάμαι το μεσιμέρι. Έτσι και σήμερα βυθίστηκα σε ύπνο! Είδα ή ένιωσα μάλλον για να το πώ καλύτερα τον εαυτό μου καθώς ήμουν ξαπλωμένη μπρούμυτα (face down). Ένιωσα λοιπόν (περάστε με τρελή, χαμογελαστή τρελή) τον Χριστό να πιάνει με έναν αόρατο τρόπο την καρδιά μου. Κάθε φορά που την άγγιζε ένιωθα αυτό που αποκαλούν Θείο Έρωτα. Και κάθε φορά παλλόταν πιο δυνατά και γρήγορα. Μόλις την άφηνε επανερχόταν στα φυσιολογικά. Σαν να μου έδινε και έδειχνε την δύναμη του που γίνεται η δύναμη μου. Είναι κάτι πνευματικό. Δεν έχει σχέση με τις επίγειες απολαύσεις. Αυτές δεν έχουν καν την ισχύ αυτής της αίσθησης. Ήταν ένας παλμός που βούηζε στα αυτιά μου. Τα Χριστούγεννα ο αρχάγγελος Μιχαήλ να πιέζει την σπονδυλική μου στήλη και να ξυπνάω με πόνο απο το άγγιγμα του και τώρα αυτό! 

Ο καθένας μας μπορεί να συνδεθεί με αυτό αρκεί να πιστεύει χωρίς αποδείξεις. Να μάθει να συγχωρεί και επιτέλους να μην κρίνει! Το ότι έχουμε πληγώσει στο παρελθόν τους άλλους, δεν μας προσδιορίζει. Ήταν ανοησία. Ήταν επειδή φορούσαμε την πανοπλία της υπερηφάνιας και του εγωϊσμού, όχι της ευαλωτότητας της αγάπης. Ποιάς? Ευαλωτότητας?

Γελάω!

Ο φόβος και οι τύψεις, είναι το μόνο κλουβί που σε περιορίζει και μπήκες οικειοθελώς. Και κατάπιες το κλειδί. Συγχωρήσου.

Τα λάθη είναι μάθημα όχι αυτομαστίγωμα!

Συνειδητοποίησε τον εαυτό σου. Ποιός είσαι. Μόνο εγώ το βλέπω?

Καλό Πάσχα και φώς, πολύ φώς να ξεσκεπάσει τα πάντα!