Martial Arts

 Τον τελευταίο καιρό δεν μπορούσα να γράψω. Σκέφτηκα ότι κάτι συμβαίνει. Σαν βαλτώδη νερά κατέκλυσαν την σκέψη. Σαν να έχασα την φωνή μου. Όπως το δάσος μένει κενό χωρίς το τιτίβισμα των πτηνών του.

Δεν ήταν όμως αυτό. Απλά έδωσα και θα συνεχίζω να δίνω την ενέργεια μου στο kick boxing και το muay thai. 

Από μικρή όλοι γνώριζαν την κλήση μου. Και εγώ. Δεν ήθελα όμως να ασχοληθώ επειδή δεν είχα μάθει να δαμάζω τα συναισθήματα μου. 

Αν δεν έχεις μάθει να δαμάζεις τον εαυτό σου καλό είναι να μην ασχοληθείς με κάτι τέτοιο. Πρέπει πρώτα να σε μάθεις και να έρθεις σε ειρήνη με το μέσα σου. Αν δεν το κάνεις θα γίνουν λάθη, θα κάνεις κακό και θα βλάψεις ανθρώπους, ακόμα και αυτούς που τόσο αγαπάς.

Νιώθεις ελεύθερος, πιο δυνατός, πιο σίγουρος για την αξία σου. Και φυσικά θέλει επιμονή και υπομονή. Οι τεχνικές θέλουν συνέχεια επανάληψη. Το ίδιο ξανά και ξανά. Πληγές στις πατούσες. Επίδεσμοι πολλές φορές σε κλειδώσεις. Με την αίσθηση του πόνου, που σου υπενθυμίζει που έκανες λάθος. Όπως δηλαδή και στην ζωή.

Πειθαρχία. Όχι χαζομάρες και χαχανητά στην διάρκεια της προπόνησης. Ούτε ψιλοκουβέντα. Αν δεν μπείς και δεν ζείς σε αυτό το mindset απλά είσαι τουρίστας.

Και αργότερα έρχεται το sparring. Αλλά όταν μπώ στο ρινγκ ξέρω ότι θα ξεχάσω τον πόνο από τον πόνο. 

Έτοιμη με τις γροθιές μου σηκωμένες.