Παγκόσμια ημέρα Άντρα

 Με πρόφαση την χθεσινή μέρα, την μέρα του άντρα θέλω να μιλήσω.

Και φυσικά θα μιλήσω αφού τόσο καλά το κάνω.

Αλλά πριν θα αναφερθώ σε εκείνη την παγκόσμια ημέρα του Πατέρα. Ο πατέρας που δομήθηκε από αυτόν ο σημερινός μας άντρας το 2025.

Ο Ενας και μοναδικός ( πολλά παλαμάκια και κομφετί ) ο Άντρας! Τα φώτα πέφτουν πάνω του και πιάνει το μικρόφωνο. Αλλά πρέπει να το διορθώσει πρώτα. Είναι πολύ χαμηλά. Το χτυπάει ελαφρά με το δάχτυλο και λέει 1 2 3. Ωραία λειτουργεί. Λοιπόν. Αρχίζει η μουσική να παίζει. 

Έρχομαι μπροστά με το κόκκινο φόρεμα μου και στέκομαι στο σκοτάδι, ένα αμυδρό φως πέφτει πάνω μου ίσα ίσα να φανούν λίγα από τα χαρακτηριστικά μου. Από πίσω τραγουδά ο άντρας. Φωτισμένος στο Λευκό του κουστούμι.

Τινάζω τα μακριά μαλλιά μου και σας κοιτάζω διεισδυτικά στα μάτια.

Ο πατέρας ήθελε πάντα ο γιος από μικρό γλυκό κουταβάκι, να τον κάνει άγριο λύκο.

Τον χτυπούσε και τον έβαζε να κάνει καψόνια. Ήταν αυστηρός και κατέκρινε κάθε τι που δεν γινόταν με τον δικό του τρόπο. Πολλές φορές μέρος της "εκπαίδευσης" ήταν να μην του μιλάει και να φεύγει ακόμα και για μέρες, χωρίς την παραμικρή επικοινωνία.

Παραμέληση και silent treatment. Είχε την απαίτηση ο γιος να ακολουθήσει ακριβώς τον ίδιο δρόμο με εκείνον, γιατί έτσι η κοινωνία θα του κολλούσε το παράσημο του επιτυχημένου. Δεν είχε σημασία αν είχε όνειρα. Αλλά σχέδια για τον ίδιο, θα χαρακτηριζόταν ως φαντασιόπληκτος. Δαχτυλοδειχτούμενος και για καζούρα από τους υπόλοιπους.

Έτσι μεγάλωσε ο μικρός και έγινε ένας μεγάλος. Ένας από αυτούς δεν είχε τελικά ποτέ κάποιον στόχο και αναγκαστικά για μεγάλο διάστημα έκανε ότι και ο πατέρας του, χωρίς να είναι το όνειρο του. Τους κράτησε για μεγάλο χρονικό διάστημα χαρούμενοι όλοι! Μετά υποχρεώσεις, παιδιά, γυναίκες έπρεπε να φέρει κάτι περισσότερο. Άλλη εργασία που μισεί, αλλά κάνει. Δεν υπάρχει ευκαιρία για εξυπνάδες όταν έχεις στόματα από πίσω. Κούραση, κατάθλιψη, έλλειψη κινήτρων. 

Σε άλλη σκηνή ο άλλος. Τα ίδια λίγο πολύ. Παραμέληση, σκληρότητα, απόσταση από το παιδί, άλλου είδους " εκπαίδευση".

Δεν μιλάμε ποτέ για αυτά που νιώθουμε. Φτιάχνουμε όμως μια άψογη εικόνα. Να φαίνεσαι απρόσιτος με έλεγχο, σοβαρός μα και αξιόπιστος. Αυτό πέτυχε καλύτερα στο επάγγελμα. Στο κοινωνικό πλαίσιο. Χαρούμενος ο πατέρας, μα πάντα κάτι θα έχει να βρει να πει. Πάλι κατάθλιψη, εθισμός, μέρες απόλυτης απόσυρσης.

Να χαιρόμαστε τους άντρες. Που μας αγαπούν τόσο πολύ, όπως λένε. Γιατί ο μπαμπάς τους έμαθε τα λόγια. Όχι τις πράξεις. Και όλα αυτά τα τραύματα που έμαθαν από τον πατέρα τον μέγα, τώρα τα εφαρμόζουν πάνω μας. Στις γυναίκες.

Όχι ότι οι γυναίκες είναι αθώες περιστέρες. 

Έχουν φάει και αυτές λάσπες. Κακοποιήσεις και κάθε είδους άσχημες συμπεριφορές, από τους φροντιστές τους. Αλλά εκείνες, πολλές έχουν την εξής διάφορα από την Ημέρα του Άντρα.

Θέλουν να δουλέψουν, να αποτινάξουν τα τραύματα, την κουλτούρα, τις άρρωστες συνήθειες των προγόνων. Όσο μπορούν. Ψάχνονται δεν μένουν στάσιμες. Δεν το ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥΣ. 

Αυτή είναι η διαφορά μας Άντρες. Είμαστε δυνατές. Εσάς σας έκοψαν τα φτερά και δεν βρίσκεται άλλο τρόπο να πετάξετε στους απέραντους ουρανούς, με τις καταιγίδες ή τα υπέροχα μελτέμια, το απέραντο ουρανό, στον αχανή γαλάζιο ορίζοντα της ζωής.