Γύμνια

Τα φύλλα άρχισαν να πέφτουν. Πάλι.

Παρατηρητής καθώς οι εποχές αλλάζουν.

Πίσω από το παράθυρο, κοιτάω.

Παρατηρητής του εαυτού μου.

Παρατηρητής του κόσμου.

Οι άνθρωποι αλλάζουν ρούχα. Όπως τα φίδια το δέρμα τους. 

Φοράνε τα πιο ζεστά τους, χοντρά παλτά.

Για να κρύψουν τον εαυτό τους. Γιατί η γύμνια δεν αντέχεται. 

Είναι η ντροπή. Ο καιρός είναι απλά μια δικαιολογία. 

Θέλουν να γδύσουν τους άλλους, να δεν τολμάνε να το κάνουν στον εαυτό τους γιατί πονάει.

Τα ρούχα πέφτουν βαριά στο πάτωμα. Έχουν βραχεί τώρα. Κάνουν έναν ακατανόητο γδούπο καθώς χτυπάνε με βία στο πάτωμα.

Δεν έμεινε τίποτα πλέον.

Είναι ελευθερία ή μήπως καταδίκη?

Να μείνεις για πάντα γυμνός. Εκτεθειμένος.

Έφυγε το βάρος?

Έχει πολλές ερμηνείες η γύμνια μου.

Θέλω να την δουν, αλλά και πάλι όχι.

Κρύβομαι.

Δεν είμαι πια στον κήπο. 

Κρύβω με ότι βρω την ντροπή.

Πρόσεξε όμως. Μην με αφήσεις να σου βγάλω εγώ τα ρούχα.

Γιατί όταν το κάνω θα είναι με με ωμή τρυφερότητα..

Και δεν το αντέχεις το ξέρω. Θα καταλάβεις πως τα ρούχα αυτά σε περιόρισαν, σε έπνιξαν, σου στέρησαν το οξυγόνο.

Αποσύνδεση από το ίδιο σου το δέρμα.

Και συνεχίζω να κοιτώ τις εποχές που διαδέχονται η μία την άλλη.

Πίσω από το παράθυρο..

Και τα φύλλα πέφτουν.