3I Atlas

 3I Atlas, ταξίδεψες τόσο καιρό.

Είσαι τόσο παράξενος για το ανθρώπινο είδος, που ήδη κατουράνε τα εσώρουχά τους , ακριβά ή φτηνά, με δαντέλες, βαμβακερά ή ακρυλικά, και σίγουρα όλα τα σχέδια και τα χρώματα.

Τώρα τα έπλυναν και τα άπλωσαν στον ήλιο, που από κοντά του θα περνάς και θα χαιρετάς· γιατί πολλές οι αλλαξιές μαζεύτηκαν και τα πλυντήρια έχουν πάρει φόρα. Υπερφόρτωση θα πάθουν τα καημένα.

Γιατί η βλακεία του κόσμου είναι ο κομήτης της καταστροφής μας.

Έχεις τη μικρή ουρά σου, γιατί δεν θέλεις μεγαλεία κι ας είσαι κομήτης.
Κρατάς την ταπεινότητα της πέτρινης, τρυφερής καρδιάς σου. 

Θα μας φύγεις σύντομα και ούτε σου προσφέραμε ένα τσαγάκι.
Σου είπαμε στην πόρτα: ''Τα πόδια σας!'', πριν μπεις, γιατί πρέπει να έχουμε τρόπους, ντε.
Είμαστε στα υπόλοιπα τόσο συνεπείς και κύριοι. Το σαβουάρ βιβρ ήταν αυτό που ψάχναμε κάτω από το χαλάκι της πόρτας. Εκεί ήταν, ντε!

Αλλά την καλύτερη δουλειά την κάνεις εσύ.
Είδες ένα νοήμον είδος, που αυτό... το παίζω και στα ζάρια…

Μα τι σημασία έχει;
Αφήνεις τους φτωχούς, άομματους εδώ, να μαζεύουν την μπουγάδα, απορείμενοι.

Κάνε το υπέροχο ταξίδι σου και άσε τους άλλους να κρίνουν.
Ούτε διαβάζουν, ούτε σκέφτονται, ούτε δημιουργούν.
Δουλεύουν, γιατί δεν μπορούν αλλιώς.

Βγαίνω στα κεραμύδια, στο πιο ψηλό σημείο, σου φωνάζω:
''Καλό ταξίδι στη συνέχεια σου, Άτλαντα! Μην κοιτάξεις καν πίσω ήδη τα πας περίφημα!''

Μου φεύγει ένα δάκρυ.
Κολλήσαμε εδώ, ο τυχεράκιας, δεν τον κρατά τίποτα!
Αλλά ίσως κάποια στιγμή κουραστεί να είναι τόσο μόνος?
Κανείς δεν γεννήθηκε για να πορεύεται μόνος. Ούτε οι πιο λαμπροί κομήτες, ούτε τα τόσα αστραφτερά αστέρια.

Τι σημασία έχει να είσαι μόνος ήλιος και να λάμπεις?
Θέλεις να δεις να λάμπουν και άλλοι…