Ο Πόντος ζεί, εσείς πεθαινετε απο "ζωντάνια"

Σαν σήμερα, ο ξεριζωμός του Πόντου.

450.000 νεκροί έπεσαν όχι γιατί δεν μπορούσαν να φύγουν… αλλά γιατί δεν ήθελαν.

Όμως αυτό καθισταται αδύνατο. Ο Πόντος γέμισε πυχτό μεταλλικό αίμα. Όσο και αν πολέμησαν άντρες γυναίκες τον εχθρό κρυμενοι στους θάμνους, τα δεντρα τα ρυάκια, κάποτε κουράστηκαν, ξεπάγιασαν, δεν γίνεται να τρως μόνο καρύδια και βελανίδια. Να κοιμάσαι μεσα στη λάσπη μπουλούκια. 

Οι γέροι οι πρώτοι που δεν άντεξαν και μετά τα αθώα αγγελούδια. Ωραίο σκηνικό τους στυσαμε. Σαστισαν. Κλάμα και που ειναι η μαμα μου, ο αδερφός μου.

Εκεί μακριά από σένα και το ζεσταμένο μαξιλαρι σου  έγινε μία σφαγή άνευ προηγουμένου. Μάζες από μέλη, ακαθόριστα όλα, πόδια, κεφάλια, κορμοί. Καμμένη σάρκα.

Βιασμοί και μετα χαντρες περνάγανε τις θηλές των γυναικών, ενα σαρκινο κομπολόϊ.

Μικρά μωρά να ψυχοραγούν αποκομένα απο το βυζί. Μες τα ούρα, τα κόπρανα απο τον φόβο.

Αυτό πρεσβεύουν οι άνθρωποι, το μίσος , την κατάντια. Αυτή ειναι οι γεωπολιτική που πολύ σοβαρά κάποιο μελετουν τάχα με τόση σοβαρότητα.

Είστε μία κοινωνία τσίρκο. 

Δεν αλλαζετε. 

Θέλω να μου δώσεις το μαστίγιο.

Μόνο όταν σφυρίξει στον αέρα θα αντιληφθυτε την σοβαρότητα της φυλακής σας. 

Φάτε, αγοράστε, διασκεδαστε στα μπουζουκια και τα clubs και τα κωλομπαρα σας. Σας βαριέμαι. Χασμουριέμαι. Τι μπανάλ.