Κίρκη

 Σήμερα μου ήρθε η παρόρμηση να γράψω για εκείνη. Κόρη του Ήλιου. Ούτε θεά μα ούτε νύμφη. Στους Θεούς η πιο καταφρονημένη. 

Και μετά εξορισμένη στην Αία. Αλλά αυτό δεν την λύγισε. Έγινε η δύναμη της. Κάθισε στον σπασμένο θρόνο της με της λέαινες της για συντροφιά. Έμαθε την φύση και τον κρυμένο της εαυτό και τον μετέτρεψε σε ξόρκια.

Έμαθε όλα τα δηλητήρια και τα φάρμακα.

Και όταν ήρθαν στο νησί της για να την μικρύνουν, τους ανάγκασε να δούν τον πραγματικό τους εαυτό, γιατί πρεσβεύει την αλήθεια. Οπότε ναί, δεν το έκανε από εκδίκηση, την έφεραν σε αυτήν την θέση.

Και ναί, έγινε μητέρα χωρίς να χάσει τον εαυτό της, χωρίς να μπεί σε καλούπια καθωςπρεπισμού. Συνέχισε να ζεί στο νησί της. Η εξορία της, έγινε ο παράδεισος του εαυτού της και όσων πολυμήχανων έψαχναν ένα καταφύγιο για να ξεφύγουν. 

Αλλά όποιος έφυγε δεν ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος. Μεταμορφώθηκε σε αυτό που πραγματικά ήταν.

Που βρίσκεται αυτό το νησί, ποτέ δεν θα σας πώ. Μην ψάχνετε άδικα. Είναι σε αχαρτογράφητο μέρος. Το μέρος αυτό το φοβούνται οι δειλοί γιατί φέρνει πόνο μέχρι να το ανακαλύψουν.

 Αλλά όταν αυτό συμβεί ένας νέος κόσμος αποκαλύπτεται. Οπότε άξιζε το ταξίδι. Εκεί βρίσκεται η Αστερομάτα Μάγισσα...

Η Κίρκη.