Κόσμος

 Τελικά τι είναι ο ονειρικός μου κόσμος?

Είναι οι ενέργειες οι συμπαντικές ή απλά τα δημιουργήματα της φαντασίας μου, που έχω κατηγορηθεί? Ότι και να είναι αυτό, ένα κομμάτι του πυρήνα μου που δεν μπορεί κανείς να κρίνει. 

Είσαι στα μαύρα ντυμένος. Σοβαρός. Ήρθες για επίσκεψη. Εγώ ως ανόητο πλάσμα, λέω περάστε, καθίστε! Σε ακούω να μιλάς στο διπλανό δωμάτιο με άλλους, όσο εγώ σου φτιάχνω καφέ. Προσπαθώ να καταλάβω τι λές, μα ακούω μόνο την χρεία της φωνής σου. 

Πέρνω φλυτζάνι και αρχίζω να τον σερβίρω, μα πρίν προλάβω να στον φέρω έχεις φύγει. Βιαστικά.

Κάθομαι και κοιτάζω τον καφέ. Ξυπνάω.

Τι σε ταλαιπωρεί πάλι. Πρέπει να με αφορά?

Βγαίνω έξω. Στην καθημερινότητα. Μιλάω, γελάω, ζώ. Μα πίσω κάπου στην ασυνείδητη τρύπα του μυαλού μου, καταλαβαίνω. Κάτι πάει τόσο λάθος. Μακάρι να έβλεπες μέσα από τα μάτια μου. Είναι τόσο απλή η συνειδητοποίηση του εαυτού. Καθαρή. 

Όμως δεν θα προβληματιστώ και άλλο. Έχω μία ζωή γεμάτη υποσχέσεις να γευτώ. Ακόμα και η Πηνελόπη, συνέχισε την ζωής της στο τέλος, τέλος. Το ότι περίμενε, είναι για τους αδαείς που ξέρουν την μισή ιστορία και είπαν αυτή εκεί έμεινε, τέλειωσε. Αμ δέ! Η κυρία τράβηξε δυναμικά τα μαλλιά της ζωής και χαμένη τελικά δεν βγήκε. Έκανε τα όνειρα της πραγματικότητα και έπαιξε τελικά με τους προσωπικούς της κανόνες.

Εγώ βάζω τους κανόνες, διοικώ και αποφασίζω, δρώ. Έχω την στρατηγική μου που θα ζήλευαν και οι πιο μεγάλοι στρατηλάτες της ιστορίας ή της μυθοπλασίας.

Όπως είπε και ο πρώην σύζυγος " έχεις μεγάλο οπλοστάσιο, απορώ πως δεν με διέλυσες ". 

Δεν το έκανα, γιατί ξέρεις τί?

Στο τέλος η ζωή θα στο κάνει. Και οι επιλογές σου, που δεν κρίνεις ή δεν φιλτράρεις. (τον ευατό σου ανόητε!)

Τα λέμε...Μέχρι την επόμενη φορά. Αλλά μεταρφωμένα. Η πεταλούδα με την πεταλούδα..όχι με κάμπια!