Φιλαράκι μου

 Φιλαράκι μου τώρα πια είναι αργά. Μία παρεξήγηση και φουσκωμένοι εγωϊσμοί είναι αρκετοί για να κόψουν το κόκκινο νήμα της σύνδεσης μας. Ένας κακός χειρισμός από πλευράς μου όταν με πνίγει ο μεγάλος μου αντίπαλος, η οργή. Να έχεις την ευκαιρία να έχεις κάποιον στο πλευρό σου, σαν να μιλάτε μια γλώσσα που οι άλλοι δεν μπορούν να ακούσουν και να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο. Σε ένα άλλο επίπεδο. Και εσύ η χαζή μικρή ανόητη, να θές κάτι περισσότερο. Γιατί; Για να αποδείξεις τί; Ότι μετράς ως γυναίκα; Ότι είσαι άξια προσοχής; Ότι μπορείς να κρατήσεις κάτι πολύτιμο στα χέρια σου χωρίς να το σπάσεις; Τί; Τον ακούω τώρα. Λέει μπράβο, ωραία τα έκανες. Τι κερδίσες; Τι κερδίσαμε; Ένα μεγάλο χάος. 

Έφτασα στο τέλος του δρόμου. Τώρα ξέρω, έμαθα τι είναι αγάπη. Δύο άνθρωποι μέσα στην αντιπαλότητα του εαυτού μου, μου το έμαθαν. Ο ένας είναι ο πατέρας του παιδιού μου. Όσο και να τους χτύπησα αυτούς τους άντρες, ποτέ δεν ανταπέδωσαν. Γιατί; 

Επειδή είναι η ένδειξη της αγάπης τους. Δεν ήθελαν να μου ανταποδώσουν. Ούτε σε λόγια, ούτε σε πράξεις. Δεν θέλησαν να με πληγώσουν, έτσι με άφησαν, όχι για τιμωρία, αλλά για να καταλάβω ότι με αγαπούν. Αυτόν που αγαπάς δεν τον αγγίζεις με βιαιότητα. 

Αργά μα το κατάλαβα. Πολλές φορές ήθελα να γυρίσω τον χρόνο εκεί. Αργά μα το κατάλαβα. Το κατάλαβα στις στιγμές της σιωπής, όταν η απουσία μιλούσε πιο δυνατά από τις φωνές. Πολλές φορές ήθελα να γυρίσω τον χρόνο εκεί. Μα δεν γίνεται. Θα φροντίσω να γίνω καλύτερη, να μην δρώ σπασμωδικά, απεγνωσμένα. Εύχομαι σε συμφιλίωση. Με τον ένα κάτι καταφέρνουμε μετά από εννέα χρόνια. Με τον άλλο, δεν ξέρω. Μας δένει τίποτα; Με βλέπει ως ξένη; Δεν ξέρω. Εύχομαι να μάθω κάποτε.