Τυφλόμυγα

 Από μικρή είχα ατίθασο πνεύμα. Όταν έβλεπα να συμβαίνει κάποια άδικη συμπεριφορά σε εμένα ή σε άλλους δεν καθόμουν ποτέ μα ποτέ άπραγη. Θυμάμαι το πρώτο περιστατικό αδικίας στο πρόσωπο μου. Πήγαινα νηπιαγωγείο. Παίζαμε τυφλόμυγα. Ήταν η σειρά μου να κλείσω τα μάτια και να πιάσω τις συμμαθήτριες μου. Φυσικά η φύση με έχει προικίσει με καλά αντανακλαστικά, αισθήσεις και φυσική ρώμη. Όπως καταλαβαίνετε δεν έχανα σχεδόν ποτέ. Έτσι και στο παιχνίδι αυτό κέρδιζα. Και ενώ δεν έκλεβα, δύο συμμαθήτριες στην μέση του παιχνιδιού ξεκίνησαν να με κατηγορούν ότι κέρδιζα με δόλια μέσα. Φυσικά έχω την δύναμη του λόγου και εξήγησα ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όμως δεν ήθελαν να πιστέψουν στα λεγόμενα μου και άρχισε να γίνεται καυγάς. Η φλεγόμενη φύση μου και ο παρορμητισμός όμως πήραν τα ηνία. Τότε δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Τρώει μία σφαλιάρα η μία, τραβάω την κοτσίδα της άλλης και έτσι έληξε το παιχνίδι, με τα κλάματα τους. Αμέσως μετά με απειλούν οτι θα με πάνε στην διευθύντρια. Και απαντώ θρασύτατα μία βρισιά. Δεν φοβόμουν απολύτως τίποτα. Φυσικά και με πήγαν στην διευθύντρια του Νηπιαγωγείου και Δημοτικού, αλλά δεν χαμπάριαζα τότε (ούτε τώρα).

Από τότε όταν έβλεπα άδικες συμπεριφορές πρωτοστατούσα και  αντιδρούσα. Στο Λύκειο με προσφωνούσαν "Ρομπέν των Δασών". Αλλά τελικά τι έμαθα πρόσφατα; Αν δεν ζητήσουν την βοήθεια σου, μην την προσφέρεις, γιατί οι άλλοι δεν θέλουν να μπερδεύεσαι στα προβλήματα τους. Οι λόγοι άγνωστοι. 

Συμπέρασμα. Δεν χάνω την αξία να ξεχωρίζω το δίκαιο από το άδικο, αλλά δεν θα γίνω ο ήρωας ή αντιήρωας στην ιστορία κανενός. Πρέπει να βρεί ο καθένας την δύναμη που βρίσκεται μέσα του, να ακουστεί η φωνή του με κάθε κόστος.