Ο Θάνατος

Με αφορμή λοιπόν το θάνατο της Taiger, θα μιλήσω για το αναγκαίο κακό. Το τέλος. Όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε τουλάχιστον. Ο άνθρωπος ως νοήμων πλάσμα ξέρει από την αρχή του, το τέλος του. Αυτό όμως είναι που τον κάνει το όν που θέλει τόσο πολύ να ζήσει. Και όχι απλά να ζήσει αλλά να θέτει στόχους και να δημιουργεί. Και εγώ τώρα αυτό κάνω. Αφήνω κάτι πίσω μου γιατί σίγουρα ξέρω πως εδώ εχω ημερομηνία ληξης. Αλλά μέσα από την δημιουργία αφήνεις κάτι που μπορεί να συνεχιστεί από κάποιον άλλο. Ή να τον εμπνεύσει για κάτι άλλο, με μία άλλη μορφή. 

Το σύμπαν είναι πολύ σωστά μελετημένο και δομημένο για έναν και μόνο σκοπό. Την εξέλιξη. Η εξέλιξη είναι το αντίθετο της στασιμότητας. Η αιώνια ζωή με τους νόμους που διέπουν την πραγματικότητα μας θα ήταν στασιμότητα, τεμπελιά και οκνηρία.

Οπότε πόσο ανόητο είναι να το θέλει κανείς αυτό; Θέλεις να ζήσεις εδώ για πάντα; Πόσο βαρετό.

Άρα το καλύτερο που έχεις να κάνεις; Συνέχισε να ζείς, την κάθε στιγμή. Κάνε αυτό που πραγματικά σε εκφράζει. Συγχώρεσε αλλά μην ξεχνάς. Ή ξέχνα επιλεκτικά αν βοηθά να προχωρήσεις. Φρόντισε να θυμούνται από σένα το καλύτερο που έδωσες. Και δώσε χωρίς αντάλλαγμα. Μην γίνεις η καλύτερη εκδοχή σου. Σημασία έχει η προσπάθεια και όπου φτάσει. Μην γίνεσαι έρμαιο των φόβων σου, ξεπέρασε τους με τους αγαπημένους σου μαζί...