Το Βρέφος

Και έτσι καθώς προχώρησα με εκείνον τον αχνιστό καφέ στο χέρι για ένα διάλλειμα έξω, ο ζεστός ήλιος με καλωσορίζε παιχνιδιάρικα, με τα πουλιά να τιτιβίζουν χαρούμενα, εν άγνοια του χειμώνα που ζυγώνει. Ένας περαστικός βάδιζε στον δρόμο μπροστά μου. Ένας όχι οποιοσδήποτε περαστικός. Ένας ξεχωριστός άγνωστος. 

Μόνο που δεν βάδιζε γιατί ήταν πολύ μικρή για την ακρίβεια. Σίγουρα όχι πάνω από ενός έτους. Την έσπρωχνε με το καρότσι η μαμά της. Είχαν βγεί την καθημερινή τους πιθανόν βόλτα για να χαρούν και να πάρουν τον αέρα τους. Έτσι λοιπόν όπως έπινα τον αχνιστό εκείνον καφέ, σήκωσα τα μάτια μου να κοιτάξω τους περαστικούς. Όπως ενώθηκαν οι ματιές μας με την μικρή, μου χαμογέλασε και άρχισε να με χαιρετάει. Σάστισε η μαμά και χαμογέλασε με την σειρά της και αυτή. Μου εξήγησε ελαφρώς παραξενεμένη ότι δεν το κάνει αυτό με αγνώστους.

Το συναίσθημα που με κατέκλυσε εκείνη την στιγμή του χαιρετισμού της ήταν ανεκτίμητο. Μόνο ένα αθώο μωρό μπορεί με μιά απλή χειρονομία να εκφράσει τόσο άμεσα το νόημα της αγνής αγάπης. Γιατί αυτό είναι αγάπη. Ένα άμεσο θετικό μήνυμα από έναν άνθρωπο σε έναν άλλο. Για μιά στιγμή πήγα να δακρύσω, αλλά θυμήθηκα πως μου έχουν μάθει από μικρή να μην δακρύζω. Ειναι ένδειξη αδυναμίας; Ίσως όχι τελικά....