Ο καφές

 Είμαι μία μητέρα χωρισμένη εδώ και 9 χρόνια. Σαν άλλες τόσες μητέρες σε αυτόν τον κόσμο. Πόσο τραγικό είναι να μην σέβονται γυναίκες σαν εμάς; 

Κάθε μέρα σηκώνομαι το πρωί να ετοιμάσω την μικρή να πάει σχολείο. Αφού γυρίσω πίνω έναν αχνιστό καφέ στα γρήγορα και φεύγω για δουλειά. Έτσι έχουν γίνει και οι σχέσεις σήμερα. Ένας καφές στα γρήγορα. Δεν ενδιαφέρονται οι άνθρωποι, οι άντρες στην προκείμενη περίπτωση, να μάθουν για τους κόκκους του καφέ. Πότε μαζεύτηκαν και από που. Πόσο κόπο έκαναν για να φυτρώσουν και να ευδοκιμήσουν στο φυτό τους. Με πόσο κόπο μαζεύτηκαν. Πόσα χέρια μάτωσαν για να μπούν σε σάκκους. Πότε αλλέστηκαν και σε τί θερμοκρασία αυτό έγινε. Πώς κατέληξαν στό μαγαζί ή στο σακουλάκι με την διακριτή μάρκα. 

Μένουν μόνο στην στιγμιαία απόλαυση που τους προσφέρει χωρίς να δίνουν αξία στο άρωμα ή την γεύση του. Στην ιστορία του.

Οπότε, είτε είναι εσπρέσσο ή ελληνικός ή ακόμα και στιγμιαίος επεξεργασμένος, δεν κάνει καμία διαφορά..

Έτσι δεν έχει καμία σημασία πιά ούτε η ιεροτελεστεία του, ούτε ο ίδιος ο καφές. Πλέον δεν είναι καν καφές. Είναι μία δυσδιάκριτη πράξη, σχεδόν απλά μηχανική. Κάτι που χάνει την αξία του και γίνεται ανάξιο απομνημόνευσης.

Έτσι κατέληξα σαν τον καφέ μου, που βρίσκεται στο φλυτζάνι του που σιγά σιγά να αρχίζει να κρυώνει..