17 Νοέμβρη

 17 Νοέμβρη. Σήμερα πήγα την κόρη μου για την γιορτή του σχολείου, παρόλο που έφερε αντίρρηση. Τα παιδιά στην τάξη της δέκαπέντε. Παρόντες μόνο δύο. Πολύ καλά πάμε έτσι; Μία κοινωνία ζόμπις που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα. Ούτε αξίες ούτε ιδανικά. Θα πρέπει ο καθένας προσωπικά να ντρέπεται. Και έχουμε μετά εγκληματικά στοιχεία στην κοινωνία. Γιατί; Σκεφτήκατε ποτέ; Μητέρες πλέον δολοφονούν παιδιά; Γιατί; Που πήγε ο θεσμός της οικογένειας; Που πήγαν οι αξίες μας; Για τσάϊ. Επειδή γίνατε θρασύδειλοι. Γιατί μόνο κρίνετε. Καταδικάζετε. Από την άνεση σας. Αλλά δεν θα κρατήσει για πολύ αυτή η άνεση. Σύντομα θα σας την πάρουν και αυτήν.

Θα μείνετε τα άδεια κελύφη που έχετε μεταμορφωθεί. Και τότε θα γελάσω! Θα βάλω μια φωτιά και θα κάψω την αδιαφορία σας. Και θα είναι ένας άγριος, πρωτόγονος χορός.

Ένας χορός που θα ξυπνήσει τέρατα. Τα τέρατα που δεν προλάβατε να φυλακίσετε. Γιατί σας ενδιαφέρει, μόνο να μαζεύετε χρήματα. Να πάτε διακοπές, να κάνετε βόλτες, να κοιμάστε, να συνουσιάζεστε.

Βγες από τον λήθαργο. Τώρα.